Δύσκολες μέρες. Μέρες χρεωμένες και σκοτεινές. Οξύμωρο με
τόσο ήλιο και τέτοια εποχή που έφτασε.
Αλλά σκοτάδι και παγωνιά. Μέσα μας πάνω από όλα κι ύστερα γύρω μας.
Άνεργοι, άστεγοι, χρεωμένοι και φυγάδες. Όλοι μαζί φτιάχνουν
το κάδρο του σήμερα.
Και πολύ θα ήθελες να οραματιστείς, αλλά αντί να οραματιστείς σκέφτεσαι λογαριασμούς, χαράτσια κι ελλείψεις.
Κι άδικο δεν έχεις.
Καμιά Ανάσταση δεν είναι εύκολη. Κανένα σκοτάδι δεν
παλεύεται εύκολα. Θέλει κόπο και πείσμα η αλλαγή. Θέλει χρόνο και θέληση η ανάσταση.
Τούτη η ζωή, που τόσο μαύρη έχει καταντήσει, θέλει ελπίδα.
Έρχονται ζόρια, κανείς δεν το αρνείται. Ο καθένας, άλλος
πολύ άλλος λιγότερο, ανεβαίνει το Γολγοθά του. Κουβαλά ένα σταυρό καμωμένο στα
μέτρα του κι είναι το βάρος του που φαίνεται ασήκωτο.
Αλλά όλα τα μπορεί κανείς. Αρκεί να έχει θέληση κι ελπίδα.
Βουλιάζοντας στην απελπισία, τρυπώνουμε στα λαγούμια του φόβου κι απομένουμε
στις τρύπες μας.Μα δεν είναι η φυσική μας θέση εκεί........
